Kiedy zimno i szaruga za oknem dają się we znaki, myśli same uciekają do słonecznych, ciepłych miejsc. Costa Dorada, czyli Złote Wybrzeże, to jeden z tych hiszpańskich regionów, gdzie słońce świeci niemal przez cały rok, a piaszczyste plaże ciągną się kilometrami. Ale czy warto lecieć tam tylko dla plażowania? Absolutnie nie! Podczas mojej ostatniej podróży odkryłam, że ten region skrywa znacznie więcej skarbów, niż mogłoby się wydawać. Oto moja subiektywna lista miejsc, które zrobiły na mnie największe wrażenie.
Tarragona – rzymskie serce Costa Dorada
Przyznam szczerze, że jadąc na Costa Dorada, nastawiałam się głównie na plażowanie i odpoczynek. Tarragona kompletnie wybiła mi te plany z głowy! To miasto to istna gratka dla miłośników historii. Wpisana na listę UNESCO starówka przyprawiła mnie o zawrót głowy – dobrze zachowane rzymskie mury, amfiteatr z widokiem na Morze Śródziemne i katedra, od której ciężko oderwać wzrok.
Spacer po La Rambla Nova, głównym deptaku miasta, to świetna okazja, żeby poczuć klimat miejsca. Natrafiłam tam na przesympatycznych ulicznych artystów i gwarne kawiarenki, gdzie można przysiąść i napić się świetnej kawy. Co ciekawe, w przeciwieństwie do Barcelony, ceny są tu znacznie bardziej przyjazne dla portfela.
Największe wrażenie zrobił na mnie jednak amfiteatr. Wyobraźcie sobie – siedzicie na kamiennych ławach, które pamiętają czasy Imperium Rzymskiego, a przed Wami rozciąga się lazurowe Morze Śródziemne. Szczerze? Można by tam siedzieć godzinami!
Salou – nie tylko raj dla imprezowiczów
Kiedy ktoś mówi „Salou”, większość osób myśli: imprezy, turyści i komercja. I owszem, jest w tym sporo racji. Ale to miasto ma także drugie oblicze, które odkryłam nieco przez przypadek.
Promenada nadmorska w Salou to miejsce, gdzie można podziwiać wschód słońca przy akompaniamencie szumu fal. Próbowałam tego dokładnie dwa razy – za pierwszym ledwo zwlekłam się z łóżka, za drugim już poszło jak z płatka. I powiem Wam – warto było! Wschód słońca nad Morzem Śródziemnym to coś, co zostaje w pamięci na długo.
Kolejna rzecz, która pozytywnie mnie zaskoczyła, to Fontanna Luminosa. Pokaz światła, muzyki i wody odbywa się co wieczór w sezonie. Brzmi banalnie? Może i tak, ale kiedy zobaczyłam kolorowe strumienie wody „tańczące” w rytm hiszpańskiej muzyki, poczułam się jak dziecko w parku rozrywki. Czasem najprostsze atrakcje dają najwięcej frajdy!
Plaże Salou – która najlepsza?
Byłabym nieuczciwa, gdybym nie wspomniała o plażach. W końcu to dla nich większość z nas wybiera się na Costa Dorada! Po przetestowaniu kilku z nich stwierdzam, że Playa Llevant to strzał w dziesiątkę. Jest wystarczająco duża, by nie czuć się jak sardynka w puszce, a przy tym bardzo zadbana. Woda krystalicznie czysta, z łagodnym zejściem – idealna dla rodzin z dziećmi.
Dla tych, którzy wolą mniej zatłoczone miejsca, polecam Playa Capellans. Jest nieco mniejsza i ukryta między skałami, ale za to znacznie spokojniejsza. Przyłapałam się na tym, że spędziłam tam cały dzień z książką, kompletnie tracąc poczucie czasu!
PortAventura World – adrenalina gwarantowana
Nie jestem wielką fanką parków rozrywki, ale PortAventura to zupełnie inna liga. Ten ogromny kompleks rozrywkowy składa się z kilku parków tematycznych, w tym PortAventura Park i Ferrari Land. Dzień spędzony tutaj to istny rollercoaster emocji – dosłownie i w przenośni!
Największą atrakcją jest bez wątpienia kolejka górska Shambhala, która rozpędza się do ponad 130 km/h. Przyznam bez bicia – stojąc w kolejce, miałam nogi jak z waty. Ale gdy już wsiadłam… Matko, co to był za zastrzyk adrenaliny! Do dziś pamiętam ten moment, gdy wagonik zawisł na szczycie, by za chwilę runąć w dół. Krzyczałam jak opętana!
Dla tych, którzy preferują mniej ekstremalne doznania, park oferuje mnóstwo spokojniejszych atrakcji oraz świetne pokazy. „Fiesta Adventure” to występ pełen muzyki i tańca, który wprowadza w iście hiszpański klimat. Jedyne zastrzeżenie? Ceny jedzenia wewnątrz parku są kosmiczne. Moja rada – zjedźcie solidne śniadanie przed wyjściem!
Reus – miasto Gaudíego w cieniu Barcelony
Będąc na Costa Dorada, koniecznie wybierzcie się do Reus. To miasto często pozostaje w cieniu Barcelony, a niesłusznie! To właśnie tutaj urodził się słynny Antoni Gaudí. Co prawda nie znajdziecie tu jego budynków (te najbardziej znane stoją w Barcelonie), ale warto odwiedzić Gaudí Centre, gdzie można lepiej poznać życie i twórczość tego niezwykłego architekta.
Reus ujęło mnie swoją autentycznością. Podczas gdy w większości turystycznych miejsc trudno o kontakt z prawdziwym, hiszpańskim życiem, tutaj można go doświadczyć na każdym kroku. Miejscowi siedzący w kawiarniach, rozmawiający ze sobą przez balkony, starsi panowie grający w karty na placach – to wszystko tworzy niepowtarzalny klimat.
Na placu Mercadal znajduje się mnóstwo restauracji serwujących prawdziwe hiszpańskie tapas. Przypadkiem trafiłam do „El Círcol” i nie żałuję ani jednego euro wydanego na kolację. Patatas bravas, które tam jadłam, były najlepsze w całej Katalonii. Kto by pomyślał, że zwykłe ziemniaki mogą smakować tak niebiańsko?
Delta Ebro – przyrodniczy raj dla uciekających od tłumów
Jeśli macie dość zatłoczonych plaż i szukacie kontaktu z naturą, Delta Ebro to miejsce dla Was. To rozległy obszar naturalnych mokradeł, gdzie rzeka Ebro wpada do Morza Śródziemnego. Przyznam, że trafiłam tam trochę przez przypadek – po prostu wypożyczyłam samochód i pojechałam przed siebie.
I co za odkrycie! Delta zachwyca dzikimi plażami, różowymi flamingami (tak, prawdziwymi flamingami w Europie!) i polami ryżowymi, które wyglądają jak małe, lustrzane jeziorka. Zatrzymałam się w małej miejscowości Deltebre i wynajęłam rower – to najlepszy sposób na zwiedzanie tego obszaru.
Nie jestem żadnym ornitologiem, ale widok setek ptaków wzbijających się nagle w powietrze zrobił na mnie piorunujące wrażenie. A plaża Trabucador? Bajka! Z jednej strony morze, z drugiej laguna, a między nimi wąski pas piasku. Czułam się jak na końcu świata.
Zamiast podsumowania – praktyczne rady
Costa Dorada to kierunek, który zdecydowanie warto wpisać na swoją podróżniczą listę. Zamiast nudnego podsumowania, pozwolę sobie podzielić kilkoma praktycznymi wskazówkami:
• Najlepszy czas na podróż? Maj, czerwiec lub wrzesień. Jest ciepło, ale nie upalnie, a plaże nie są zatłoczone jak w środku sezonu.
• Komunikacja? Pociągi i autobusy działają sprawnie, ale jeśli chcecie zobaczyć Deltę Ebro lub inne mniej dostępne miejsca, wypożyczenie samochodu to strzał w dziesiątkę.
• Co zjeść? Koniecznie spróbujcie paelli (najlepiej w małych, lokalnych restauracjach z dala od głównych deptaków) oraz calcots – specjał kataloński, rodzaj grillowanej cebuli, który je się w bardzo specyficzny sposób, wyciskając miąższ zębami.
• I najważniejsze – nie popełnijcie mojego błędu i nie planujcie wszystkiego co do minuty. Czasem najlepsze wspomnienia powstają, gdy po prostu pozwolicie sobie na zgubienie się w małych uliczkach lub przypadkowe odkrycie lokalnej fiesty.
Costa Dorada to znacznie więcej niż tylko plaże. To historia, przyroda, adrenalina i smak. To miejsce, do którego – jestem tego pewna – jeszcze nie raz wrócę!